<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"MS Mincho"; panose-1:2 2 6 9 4 2 5 8 3 4; mso-font-alt:"ＭＳ 明朝"; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:1 134676480 16 0 131072 0;}@font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}@font-face {font-family:"\@MS Mincho"; panose-1:2 2 6 9 4 2 5 8 3 4; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:modern; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:-1610612033 1757936891 16 0 131231 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"MS Mincho"; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraph, li.MsoListParagraph, div.MsoListParagraph {mso-style-priority:34; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:36.0pt; mso-add-space:auto; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"MS Mincho"; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraphCxSpFirst, li.MsoListParagraphCxSpFirst, div.MsoListParagraphCxSpFirst {mso-style-priority:34; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"MS Mincho"; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraphCxSpMiddle, li.MsoListParagraphCxSpMiddle, div.MsoListParagraphCxSpMiddle {mso-style-priority:34; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"MS Mincho"; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraphCxSpLast, li.MsoListParagraphCxSpLast, div.MsoListParagraphCxSpLast {mso-style-priority:34; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:36.0pt; mso-add-space:auto; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"MS Mincho"; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"MS Mincho"; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:1739859882; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-1004353026 1691890404 68354073 68354075 68354063 68354073 68354075 68354063 68354073 68354075;}@list l0:level1 {mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; margin-left:53.25pt; text-indent:-18.0pt;}ol {margin-bottom:0cm;}ul {margin-bottom:0cm;}–>

Goede web-log.nl gebruiker,

Op mijn zeventiende werd ik door Joelle (Mevr.Salomé), mijnvriendin in die tijd, voorgesteld aan een vriendin, Tatjana uit Ede. Door dezevriendin werd ik toen op het bestaan van Generale Semantiek gewezen, en dan metname de grondlegger daarvan Alfred Korzybski. Mijn vriendin Joelle is op 25oktober 2008 overleden, maar nu na hervat contact begint het door Tatjana aangereikteidee over General Semantics in te dalen. (Tatjana,mijn dank is groot voor deze leerzame tip die me nog wel enige tijd bezig zalhouden).

Gebaseerd op: Korzybski’s wetenschap van “DEN MENSCH” doorP.H. Esser en R.L. Krans (1939)

Deel 1

Note: Uit het oogpunt vanleesbaarheid en het zo begrijpelijk mogelijk te maken van het onderstaande ishet taalgebruik van de vooroorlogse jaren (1939) gemoderniseerd naar mijn besteweten en kunnen. RobertKwakkelstein.

Graaf Alfred Korzybski stamt uit een oude Poolse familie,die zich steeds meer voor wetenschap en cultuur dan voor staatskunde geïnteresseerdheeft. Sinds de 16^e eeuw hielden mannen van zijn geslacht zich metwiskundige problemen bezig. Zijn vader was generaal bij de genie. Korzybskiontving even als deze een opleiding tot ingenieur aan de Universiteit teWarschau, hij was echter als zoodanig nooit werkzaam in de praktijk. Al zijnvrije tijd besteedde hij aan wetenschappelijk onderzoek en wel op wiskundig,psychiatrisch en pedagogisch gebied. In Rome studeerde hij Griekse filosofie.In de eerste wereldoorlog was hij als cavalerist ingedeeld bij de Generale stafwaar hij hoofdzakelijk “psychologisch” werk verrichtte; later was hijtoegevoegd aan de staf van de Russische opperbevelhebber, groothertog Nicolaas.Als artillerie-expert werd hij aangewezen om naar de VS en Canada te gaan. Nade ineenstorting van Rusland diende hij bij het Frans-Poolse leger.

Toen de wereldoorlog afgelopen was, schreef hij zijn Manhood of Humanity, dat in 1921 isverschenen. Jacques Loeb haalde hem over in Amerika te blijven en zich geheelaan wetenschappelijk werk te wijden. In 1933 publiceerde hij zijn belangrijksteboek Science and Sanity. Sinds dienheeft hij zich bezig gehouden met zijn methode verder uit te werken en zeempirisch te verifieeren. Als gevolg van zijn werkzaamheden bestaattegenwoordig The Institute of GeneralSemantics. Lakeville Conn., dat over tal van voortreffelijke medewerkersbeschikt en o.a. zijn lessen uitgeeft. Korzybski geeft cursus (Olivet-colleges)in General Semantics. Zijn methodeheeft in verschillende inrichtingen van onderwijs toepassing gevonden (BarstowSchool in Kansas City; Williams Institute in Berkely, Cal.; enz.) Hetpsychiatrisch werk aan de Universiteit van Chicago gaat van zijn methodiek uiten de resultaten lijken verblijdend. Ook vind zijn methodiek toepassing inpsychiatrische inrichtingen.

In zijn hoofdwerk Scienceand Sanity, an introduction to non-aristotelian systems and general semantics,verschenen in 1933, stelt Korzybski zich ten doel een algemene wetenschap van “demens” te geven, welke al zijn functies omvat. In een vroeger werk, Manhood of Humanity, had Korzybski “demens” in tegenstelling met “het dier” in functioneel opzicht time-binder genoemd. Het dierlijk levennoemde hij space-binding, dat derplanten energy-binding. Waarnemingvan “mens” en “dier” had hem doen zien, dat de ene mens kan beginnen, waar deander ophield, welke mogelijkheid bij andere wezens ontbreekt. Het onderzoeknaar het mechanisme van time-bindingleerde hem, dat “de mens” zich niet voldoende menselijk gedraagt. Op hetgeendoor vorige generaties en door de verschillende wetenschappen bereikt is, wordtweinig acht geslagen; men gebruikt dat niet.

Hij zou zijn werk antropologiewillen noemen, ware het niet zo dat deze term reeds in gebruik is voor een veelbeperkter tak van wetenschap, n.l. voor een animalistische natuurlijke historie van de mens. Een algemene antropologie moetook factoren insluiten, die in de dierenwereld niet bestaan, zoals taal,maatschappelijke verhoudingen, wiskunde, wetenschap enz. Deze bepalen hetmilieu van een mens en zijn semantische reacties die op hun beurt op zijnontwikkeling invloed uitoefenen.

Om de time-bindingbeter tot haar recht te laten komen is popularisatie van de wetenschap eenslecht werkend middel. Analyse van de wetenschap die de structurele ensemantische aspecten naar voren brengt is noodzakelijk. Niet de moeilijketechniek der wetenschap, maar de betrekkelijk weinige structurele gegevenskunnen de leken bijgebracht en in hun simpelste vorm zelfs aan kinderen enzwakzinnigen meegedeeld worden. In vele opzichten is dit het tegengestelde vanpopularisatie – immers al populariserende brengt men iets dat structureelcorrect is; n.l. de wetenschap over in gewone spreektaal uit het dagelijkseleven, die van een te primitieve structuur is.

Een mens kan beter volgens zijn natuur en de eisen van zijntijd leven, als hij van de structuren die de moderne wetenschap aan het lichtgebracht heeft, kennis neemt en deze kennis op zich in laat werken. Hierdoorzal zijn wijze van reageren op allerlei prikkels d.w.z. zijn semantischereacties beantwoorden aan de omstandigheden van 1933; hij blijft bevrijd vanspanningen die zelfs tot krankzinnigheid kunnen voeren.

De technische vooruitgang van de verschillende takken derwetenschap heeft nog geen analoge wijziging in de dagelijkse levenshouding vanmensen teweeg gebracht.  Een soort van“infantilisme” is daarom overal in de samenleving merkbaar, waarvanverschillende uitingen tegenwoordig nog verdedigd worden alsof ze denatuurlijke uitdrukking van de menselijke aard zijn. Korzybski heeft hier hetoog op gevechten, stakingen, concurrentie e.d.

We moeten in de opvoeding nieuwe factoren introduceren om demislukking van het moderne leven te vermijden. Zo worden er in onze opleidingenuitsluitend de aan Euclides en Newton ontleende ideeën geleerd, terwijl dewerkelijke omstandigheden waaronder we leven afhangen van niet-Euclidische enniet-Newtonische principes.

Om een systeem op te bouwen dat in structuur overeenkomt metde structuur van de in 1933 bekende wetenschappelijke feiten, heeft Korzybskizich bezig gehouden met het bestuderen van de verschillende takken derwetenschap. Zijn resultaat verdient belangstelling vooral omdat hij in zijnonderzoek een ruime plaats gegeven heeft aan de psychiatrie en het gedrag vanpsychisch gestoorden en aan de moderne logica en de studiën over de grondslagender wiskunde, welke tot nu toe zelden in één algemeen wijsgerig systeem verwerktzijn. De fundamentele punten in Korzybski’s systeem zijn:

1. Men moet zich aanwennen om scherp hetonderscheid te zien tussen woord (symbool) en het geen door het woordvoorgesteld is. Woord en “object” worden gewoonlijk geïdentificeerd. We kunnenwel zitten op het voorwerp genaamd “stoel” maar we kunnen niet op een “stoel”, d.w.z.op het geluid dat wij maken of de naam die we aan het voorwerp geven, zitten.Ook beschrijvingen zijn niet identiek met het objectieve niveau. Om ditverschil te accentueren noemt Korzybski het laatst genoemde hetonuitsprekelijke niveau.

Onze taal werkt het vervlakken van bovengenoemd onderscheid in de hand.“Dit is een potlood” is een uitspraak die met de feiten in strijd is omdat hetvoorwerp geen woord is. Een ander bezwaar is dat de gebeurtenissen (events) niet in elementen gesplitstkunnen worden; zij zijn non-elementalistic (afgekortnon-el). Onze taal geeft ons vormen van voorstelling die elementalistic zijn. De feiten leren onsniet de splitsing in “ruimte” en “tijd” of bij de mens in “ziel” en “lichaam”of van “emotie” en “verstand”. In woorden kunnen wij deze splitsingen aanbrengenin afwijking tot de actuele feiten.

2. Korzybski verwerpt de mogelijkheid van“identiteit” indien men haar definieert als absolute gelijkheid in alleopzichten. Het potlood is opgebouwd uit elektronen, protonen, e.d. die invloeduitoefenen op en ontvangen van hun omgeving; het is met die omgeving dusverbonden. Het ligt aan de beperktheid van onze zintuigen dat we het potloodtot een object reduceren. De elektronen, enz. zijn voortdurend in bewegingzodat het potlood in zijn delen steeds aan verandering onderhevig is. Destelling “Elk ding is identiek met zichzelf” is dus in strijd met de feiten.Alle speculaties die op een dergelijk identiteitsprincipe gebouwd worden hebbengeen betrekking op de actuele wereld, maar op één die uit zinsbegoochelingvoortkomt. Korzybski wil het woord “identiteit” uit onze vocabulaire schrappen;het woord “identificatie”heeft zin als term in de psychiatrie.

3. In de ontwikkeling van de exactenatuurwetenschappen treden twee tendenties op de voorgrond. De eerste is om denatuurwetenschap steeds sterker op het experiment te baseren, de andere isgericht op grotere strengheid t.a.v. de terminologie. Deze laatste leidt tothet vinden van betere vormen van representatie en theorieën.

Hierbij is gebleken dat de “dagelijkse” taal van weinig waarde is in denatuurwetenschap. Deze taal geeft ons een vorm van representatie waarin wijgeen volledige afbeelding van de wereld om ons heen of van ons zelf meer kunnengeven. De natuurkunde heeft in de laatste decennia van vele bij haargebruikelijke woorden en woordverbindingen aangetoond dat zij slechts geluidenzijn en geen verbale representaties van een deel van het onuitsprekelijkeniveau. Bijvoorbeeld oneindige snelheid, absolute gelijktijdigheid, absoluteruimte, absolute tijd enz. Door het loslaten van deze termen heeft de physicaeen grote vlucht genomen. Zo zijn ook bij andere takken van wetenschap termenin gebruik die hun ontwikkeling remmen. Het grote aantal geniale geleerdenonder de jongere physici na de structurele omwenteling en semantischeverlossing, die wij aan Einstein te danken hebben, is een empirisch bewijservoor dat verschillende woordsystemen het functioneren van het menselijkezenuwenstelsel kunnen bevorderen of temperen. (Science and Sanity P.18)

4. In navolging van Bertrand Russel legt Korzybskigrote nadruk op de taalstructuur, waarin wij ons zelf en de wereld om ons heenrepresenteren. De term structuur wordtniet gedefinieerd; wij “kennen” van dergelijke ondefinieerbare termen debetekenis, maar kunnen haar niet vertellen. Met dit “kennen” hebben we hetonuitsprekelijke niveau bereikt. Aan de talen stelt Korzybski als eis, dat zijvan het onuitsprekelijke niveau eenop verbaal niveau gelegenrepresentatie geven van gelijke structuur. Dit soort van overeenstemmingverlangt men ook tussen aardrijkskundige kaarten en het er op weergegevengebied. Een landkaart, waarop bijvoorbeeld Haarlem tussen Leiden en Den Haaggezet is, is fout, omdat de landkaart een structuur vertoont, die afwijkt vande structuur van het gebied. Wanneer we ons door een dergelijke landkaartzouden laten leiden, zouden we verdwalen en een acute behoefte aan modernerenavigatie middelen ontwikkelen ten einde niet nog meer tijd te verliezen. Eenkaart is niet het gebied, dat hetvoor moet stellen; evenzo is een woord niethetgeen er door voorgesteld wordt. Kaarten en talen moeten een zelfde structuurhebben als hetgeen ze voorstellen. De gebruikelijke taal verschilt in structuurvan de in 1939 bekende structuur van de wereld. Net zo als een foutievelandkaart moet dit wel lijden tot semantische ellende. Een taal van slechtestructuur vindt haar nadelige weerslag in maatschappelijke instellingen en indoctrines die op verbale argumentaties berusten. Daar het woord niet het voorwerp is dat het voorstelt, is structuurde enige schakel die onze verbale processen verbindt met de empirischegegevens. We moeten eerst de structurele eigenschappen van de wereld bestuderenen daarna talen van gelijke structuur bouwen. Korzybski beroept zich voor dezeeis op de ontwikkeling van de relativiteitstheorie en de kwantummechanica, waardeze graag gevolgd is.  Deze en elkeandere fundamentele wetenschappelijke theorie moeten beschouwd worden als deopbouw van een nieuwe taal met een structuur die overeenstemt met hetempirische feitenmateriaal waarover men op een gegeven datum beschikt.

5. Omdat de gegevens der empirische waarhedenconstant vermeerderen behoren de verschillende wetenschappelijke oordelengedateerd te zijn om hun relatief karakter te accentueren. Vandaar datKorzybski in Science & Sanityvaak het jaartal (1933) achter een zin of zinsdeel zet.

6. Het opstellen van een woordsysteem vindt door abstractie plaats. Dit betekent dat bijde naamgeving van tal van eigenschappen wordt afgezien. Zoals we gezien hebbenis iedere gebeurtenis (event),bijvoorbeeld een “potlood”, van moment tot moment anders. Omdat een gebeurteniszich niet herhaald kan zij ook niet “herkend” worden. Maar een karaktertrek vaneen gebeurtenis kan herkend worden.Uit gebeurtenissen abstraheren wij tot het “voorwerp” (object). Korzybski pastde definitie van Whitehead toe, dat het voorwerphet herkenbare deel van de gebeurtenisis. Voor verschillende mensen zijn die abstracties uit gebeurtenissen, die wijvoorwerpen noemen, verschillend. (Sterk te merken bij mensen die aankleurenblindheid lijden). Een voorwerp behoort tot de abstracties van lageregraad (1^e graad). Het geven van een naam of van een oordeel over hetvoorwerp is abstractie in de tweede graad. Hiermee zijn we op het verbaleniveau gekomen. Over dit oordeel kan weer een oordeel gegeven worden. Dit iseen nieuwe abstractie uit de vroegere abstractie, een abstractie in de derdegraad. Hieruit kan men weer op een abstractie in de vierde graad komen, enz.enz. enz. Dit proces is niet aan grenzen gebonden want als een oordeel van eenzekere graad gevormd is, kunnen wij daar steeds weer een oordeel over geven.Dergelijke oordelen over oordelen noemt Korzybski abstracties van hogere graad. Ook hiervoor geldt weer het voorbeeldvan een landkaart: Wanneer de kaart zelf een onderdeel is van het gebied dat zijafbeeldt (bijvoorbeeld een land), dan moet de kaart van de kaart er ook opvoorkomen, en wel eigenlijk oneindig vaak herhaald. Bovenstaande abstracties hebbende eigenschap dat zij verschillende gegevens (die voor de lagere abstractieskarakteristiek waren) buiten beschouwing laten. Bij het abstraheren van gebeurtenis tot voorwerp hebben we kenmerken weggelaten. Het voorwerp heeft meer kenmerken dan wij in de definitie van de naam kunnen geven. Op het etiket potlood kunnen wij zijn lengte,dikte, vorm, kleur enz. schrijven. Maar gewoonlijk letten we niet op detoevallige eigenschappen als een kras op het oppervlak, of de lijm waarmee detwee houthelften bij elkaar gehouden worden. Wanneer we er één kopen in eenwinkel, specificeren wij in woorden alleen die eigenschappen die van bijzonderbelang voor ons zijn.

7. Zijn we ons dit proces van abstraheren bewust,dan weten we dat er eigenschappen zijn die we hierbij weg laten. Men moet zicher steeds van bewust zijn dat deze toch een rol spelen. Dit kan ons voor shocks behoeden. Doordat men kenmerkenbuiten beschouwing laat staat men dikwijls teleurstelling. Wanneer Jansen 1trouwt met Jansen 2, hebben ze enig idee van wat “man”, “vrouw” en “huwelijk”zijn. Na de huwelijksvoltrekking ontdekken zij, dat Jansen 1 en zijn vrouwJansen 2 onverwachte voorkeuren en afkeren hebben en allerlei eigenaardigheden,die niet in hun voorstelling voor kwamen. Jansen 1 is zich niet bewust geweest,dat zijn begrip “vrouw” een graad van abstractie voorstelt. Teleurstellingenhopen zich op en een min of meer ongelukkig huwelijksleven begint. De verschillendegraden van abstractie dienen goed uit elkaar gehouden te worden. Anders looptmen gevaar voor identificatie, enz.

Korzybski heeft dit aanschouwelijk voorgesteld in een toestel The Structural Differential, dat dienenkan voor onderwijsinstellingen om de leerlingen te trainen in het onderscheidenvan graden van abstractie. Creatieve geleerden delen mede, dat veel van hunwerk begint als een “gevoel”, “neiging”, “intuïtie” of een andere “affectieve”toestand (onuitspreekbaar), welke later de vorm van een verbale uitdrukkingaanneemt die dan tot een theorie uitgewerkt wordt.

8. Er zijn woorden als eigenschap, relatie, getal,verschil, weten, denken, haten, enz. die in alle graden van abstractie gebruiktworden. Korzybski noemt deze multiordinalterms (m.o. terms). Zij zijn niet één waardig, maar oneindigwaardig; hunbetekenis is slechts in een zeker verband vastgelegd wanneer de graad vanabstractie aangegeven kan worden. Zij hebben dus niet algemeen één betekenis.In aansluiting op Russel licht Korzybski dit toe met het voorbeeld van deleugenachtige Kretenzer dat vereenvoudigd is tot het oordeel: “ik lieg”.Wanneer dit oordeel juist is, spreek ik niet de waarheid, dus dan is hetoordeel niet juist; is het onjuist, dan spreek ik de waarheid, dusdan is mijn oordeel juist! Deoplossing van deze paradox ligt hierin, dat liegen een m.o. term is. Een oordeel over het oordeel “ik lieg” is eenabstractie van hogere graad, dan die waarop het oordeel “ik lieg” betrekkingheeft. Deze graden van abstractie mogen niet geïdentificeerd worden. Dejuistheid van “ik lieg” als oordeel van de graad n impliceert niet dat ook “ik lieg” in de graad n + 1 juist is! Er bestaat dus geenparadox indien we rekening houden met de verschillende graden van abstractie.Een verwarring van deze graden van abstractie en het gebruik van m.o. terms, zonder dat we ons hunoneindig waardig karakter realiseren, kan zo tot onoplosbare verbale problemenlijden. Wanneer men de meetkunde van Euclides en Lobatchewski vergelijkt, kanmen zowel zeggen dat Lobatchewski een nieuwe veronderstelling invoerde als dathij een onderstelling van Euclides wegliet. Het hangt van de graad vanabstractie af, hoe men het oordeel formuleert. Zo betreffen meer bestaandestrijdpunten eerder kwesties van voorkeur dan essentiële geschillen.

9. Zinnen die aan het gewone spraakgebruik ontleendzijn en waarin het woord “alle” optreedt, zoals “een eigenschap van alleeigenschappen”, lijden tot contradicties. We kunnen niet over “alle”eigenschappen spreken zonder beperking, indien we doorgaan met nieuweeigenschappen in te voeren. De waarden van “alle” zijn noodzakelijk beperkt.Korzybski wijst er in dit verband op, dat in de zin: “Hij heeft alles aan zichonderworpen”, van dit “alles” hij uitgezonderd is, die “alles” onderwierp.“Alles” betekent nergens “alles”. Hier uit zich ook het verschil in graden vanabstractie. Wanneer men zich dit verschil bewust is, elimineert men vanzelf de“identificatie” en het “alles”. Realiseert men zich het onderscheid in gradenvan abstractie dan volgt vanzelf, dat het “tertium non datur” niet aanvaardwordt. De uitspraak “A is B of A is niet-B” is typisch twee waardig; een derdemogelijkheid is uitgesloten. De traditionele “logica” verzacht de wet door“modaliteiten” toe te laten. De Poolse logici Lukasiewics en Tarski hebbeneerst een drie waardige logica opgesteld, die deze modaliteiten mede omsloot,later een n-waardige. Korzybski meentdat alleen een oneindig waardige generalsemantics ons voor paradoxen, identificatie enz. kan behoeden. Analoog aande verwerping van de twee waardige “logica”, die op tertium non datur (letterlijk vertaald; “een derde mogelijkheid wordt niet geboden”) gebaseerdis, vervangt hij ook het twee waardige determinisme van “oorzaak en gevolg”door een oneindig waardig determinisme van maximum waarschijnlijkheid. Hetloslaten van de fundamentele regels der traditionele logica, zoals het identiteitsprincipe en het tertium non datur doen volkomen rechtaan de ondertitel: an introduction tonon-aristotelian systems. Evenals de ontdekking van niet-Euclidischemeetkundes de Euclidische meetkunde van demeetkunde een meetkunde werd, en doorhet werk van Einstein het heelal van Newton van het heelal een heelal, zowordt ook de Aristotelische logica van delogica een logica in het kader van deniet-Aristotelische systemen.

Goede websurfer,

Dit is een bijzonder persoonlijk schrijfsel.
Op jonge leeftijd kreeg ik een relatie met Joelle, zij was van 1947 en ik ben van 1974. Zou kunnen stellen dat er een klein leeftijdsverschil was, de aantrekkingskracht was echter wederzijds. Alhoewel er toen geen enkele sprake van gelijkwaardigheid was, zij was onafhankelijke vrouw en ik een jonge jeugd delinquent zonder vaste woon of verblijfplaats. De eerste ontmoeting vond plaats in de Haagse Kunstkring, toen nog onder de bezielende leiding van ene Michael uitgebaat. (het bar-gedeelte dan….)
Daar stond ze, legde honderd gulden op de pianola en zei "Te gek die Black Sabbath" terwijl ik daar een beetje over een Bach-prelude heen zat te improviseren. Ze bleef echter voet bij stuk houden en zei "Nee, nee en nog eens nee, dat is Black Sabbath!". Verleden jaar maart kreeg ze te horen een gezwel in haar slokdarm te hebben met uitzaaingen naar de bovenkant van de maag. 25 oktober 2008 is ze vredig ingeslapen, ik heb haar hand vast gehouden terwijl de (vrouwelijke) huisarts in de andere arm, de fatale injecties toebracht om haar lijden te stoppen. Vanaf het moment dat ze hoorde van de kanker zei ze gelijk, ik ga alles doen om dat monster te verslaan, maar ben niet van plan om als een afhankelijke kasplant verder door het leven te gaan wanneer dat toch niet helpt. Zo gezegd, zo gedaan. De periode van aftakeling in een tijdsbestek van nog geen jaar is moeilijk voor te stellen. Voel me vereerd dat ze van alle vrienden en kennissen die ze had, mij aan haar sterfbed wilde hebben. Maar goed, het leven gaat door, ben vlak voor haar heen gaan een eigen bedrijf begonnen, en ondanks de weinig meewerkende instelling van sommige instanties, begint het langszaam allemaal weer op gang te komen. Het adres van de nieuwe site is: http://muziek-coach.nl
Het hierna volgende artikel gaat over een Poolse graaf (Alfred Korzybski) die een prachtig werk heeft geschreven in 1933, genaamd Science and Sanity. Tot spoedig.

Dag goede internetter, gisteren ben ik samen met Peer naar Delft geweest om in theater de Veste kennis te mogen maken met Micheline van Hautem en Bruno Brel. Dertig jaar geleden overleed hij. Jacques Brel. Maar zijn geest is nog altijd springlevend. In het bruisen van Brussel, de vlakte van het land, het nutteloze van de nacht, overal is zijn onsterfelijke passie voelbaar. En tastbaar. En hoorbaar. Zijn sublieme poëzie is universeel, zijn meeslepende muziek van alle tijden. De Vlaamse Micheline van Hautem is geestverwant. De Picardiër Bruno Brel zelfs bloedverwant. Zij de tengere dynamiek, hij de robuuste rust. Zij een volle stem, hij een volle neef. Zij met succesvolle ervaringen van Australië tot New York, hij met een vergelijkbare bagage in de francofiele wereld. In L’Esprit de Jacques brengen zij een ode aan de maestro. Met liedjes van Brel zelf. Mathilde, Le Plat Pays, Au Suivant. En met eigen chansons. In de geest van Jacques. Zoals Brel het zou hebben gewild. Met Guus Westdorp (piano), Martial Dancourt (accordeon) en Peter Wassenaar (contrabas).

Een 3-daags festival om tot besluit hiervan het  tentoongestelde werk in te klinken en verstild achter te laten …, werken van Marijke Kentgens, Molona Boertien, en surprise suprise……Uiteraard kunt U dan de hele maand juli het werk komen bekijken op de Noordwal 117. (graag op telefonische afspraak)
Ontmoeting van Mens Kunst en Cultuur. een concept uitgewerkt op  Molona’s eigenwijze, tegelijk nieuw maar ook al duizenden jaren oud. Een levend schilderij vormt zich, waarin wezens c.q. wezensdelen  van een Mens, of het wezenlijke van ;muziek, beelden, schilderijen zich kunnen tonen. Waarin een Utopie zichtbaar, hoorbaar, voelbaar, beleefbaar kan worden. Een levend schilderij van het leven zelf, musische en beeldende kunst. Een greep uit het muziek programma; donderdag 3 juli Hemmo Rombouts, ondergetekende en R.A.F Wertmüller van Elg. – vrijdag 4 juli Hein van der Gaag trio – zaterdag 5 juli El Solitario. Uiteraard zijn er ook nog prachtige kunstwerken van Molona te bewonderen en natuurlijk te koop.

Liefhebbers van de schone dichtkunst zijn bij deze ook van harte uitgenodigd te komen luisteren naar voordrachten uit eigen werk van: Betty van IJzerlooij, Tim Plooij en Meta van IJzer.

Ha die internetsurfer, toen ik bij mijn vriendin in Duitsland was kreeg ik van haar zoon een handige tip. Er is een site waar streaming radio stations te kiezen zijn (drie tegelijk) en de songs die daar voorbij komen worden op je harde schijf opgeslagen met titels en al! Je laat je PC een tijdje aanstaan en na een paar dagen heb je een muziekcollectie (waar je U tegen kan zeggen) geheel naar eigen smaak opgebouwd. Een nadeel voor mensen met een beperkte opslagcapaciteit is de (vereiste) minimale ruimte op de harde schijf van 10 Gigabytes, dit om het programma goed te kunnen laten werken. Nog even voor de duidelijkheid, het is volkomen legaal en erg makkelijk te bedienen.
KLIK HIER om het programma te downloaden. Je komt dan op de site van Clipinc, deze is Duitstalig maar ik denk dat daar wel snel verandering in zal komen. Heel veel luisterplezier toegewenst, vanuit een nu zonnige residentie, Robert.

Goede internetsurfende medemens,
In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik besloten een foto in te sturen voor "de Uitdaging" van Canon. Dat dit niet voor niets gedaan is lijkt me duidelijk, er valt namelijk heel wat moois te winnen, een fototas t.w.v. 2000 Euro gevuld met Eos camera-apparatuur, maar ook een reis naar de locatie van je keuze om daar onder begeleiding van een beroeps-fotograaf je onderwerp van keuze vast te leggen. Je voelt waarschijnlijk al waar ik naar toe wil, ik wil graag dat je op me stemt. Een klein nadeel hieraan is dat je wel even moet registreren op de Canon site, om je stem (op mij bij voorkeur) te kunnen uitbrengen. Als onderwerp heb ik de Skyline van Den Haag genomen en het lijkt me prachtig om de Skylines van andere mooie steden vast te mogen leggen, dus……please, alsjeblieft, stem op mijn foto.

REGISTREREN EN STEMMEN KLIK HIER

Mijn dank bij voorbaat is niet uit te spreken, maar toch een poging. Hartelijk bedankt voor je moeite/medewerking in deze, Merci!

Goede web-surfer,
graag wil ik je middels dit korte bericht wijzen op mijn nieuwe website. De .com-site is niet meer, het is nu .org geworden. Al nieuwsgierig geworden? KLIK HIER Veel plezier en tot de volgende mededeling van huishoudelijke aard.

‘Zoo ik iéts ben,ben ik een Hagenaar…’
Louis Marie AnneCouperus (Den Haag, 10 juni 1863 – De Steeg, 16juli 1923)

Dag internet-liefhebbende medemens,

Eergisteren heb ik in het Forum van Mülheim te Duitsland gespeeld.Verleden week, zaterdag de zeventiende november, heb ik een optreden verzorgdin de Klinkenberg galerie van Pulchri Studio aan het Lange Voorhout te DenHaag. Films (met als thema de roaring twenties) heb ik voorzien van een geïmproviseerdepianobegeleiding.

Er was ter gelegenheid van het 160-jarige bestaan van dezekunstenaarsclub een feest georganiseerd, het Xtreme Makeover evenement. Hethele "feest" is een beetje langs me heen gegaan, maar ik kon het nietlaten aan Couperus te denken. In het byzonder aan het verhaal "DeVerzoeking" uit; het in 1911 door Van Holkema & Warendorf N.V.uitgegeven boekwerkje, De Zwaluwen neer gestreken. Ik hoop van harte dat éénvan de 850 bezoekers dit boeiende epistel leest en wie zich hier in kanherkennen is misschien wel…

De Verzoeking

Het was een koude nacht.

Ik zat bij een hoog opvlammend blokkenvuur. Buiten rukteeen heftige wind aan de ramen; de regen kletste tegen de ruiten. Ik zag in devlammen en droomde. Plotseling, in de schoorsteen, hoorde ik als een razendgeruis; ik dacht aan een schoorsteenbrand. Door het razend geruis daalde, vieliets verschrikkelijks door de schoorsteen!…Ik rees op, sidderend vanangst…En ik zag, in mijn hels opvlammende houtvuur, de Duivel, die, langs deschoorsteen gegleden, nu, ros geschroeid, uit mijn houtvuur, slank en vlug,mijn kamer binnentrad.
- Het is maar de Duivel, dacht ik; mijn angst stildezich. De Duivel grijnslachte. Hij stond voor mij, als een volmaakt gentleman,in een rode rok, met korte, zwarte satijnen broek, en de ros geschroeide gloed,waarvan hij blaakte, doofde, doffer en doffer, doofde toen geheel. De Duivel,voor mij, was werkelijk niet meer dan een gentleman in rode rok. Hij was clean-shaven, hij werd nu zelfs eenbeetje bleek; ogen, wenkbrauwen, kort haar waren zeer zwart, en dat gitzwarteen bleke gaven hem iets gedistingeerds. Hij was heel slank, elegant van lijn;zijn kuiten, in zwart zijden kousen, waren fijn en nerveus; zijn voet, inverlakte schoen, was lang en smal. Waar ik alleen niet van hield, was eengroot, al te flonkerend juweel, dat hij als hemdsknoop droeg in zijn overhemd:het was een mij onbekende, elektrisch-achtige steen, die felle stralen schoot,die verblindden.
- Bonsoir, zei de Duivel luchtig en liet zich vallen ineen fauteuil over mij; hij wierp zijn pels, hoge hoed en handschoenen op eencanapé; de zware pels, de hoed en de handschoenen fladderden vreemd licht evenóp door mijn kamer en bleven toen liggen.
- Bonsoir, antwoorde ik. Je hebt me laten schrikken. Ikdacht aan een schoorsteenbrand.
- Neen, neen, berustigde de Duivel mij. Kijk, de vlammenzijn al geslonken.
- Waaraan heb ik de eer te danken…? begon ik.
- Ik kom je verzoeken, zei de Duivel. Wat een ellendigkoude nacht is het, vind je ook niet? Ik was zéker je thuis, bij je vuur, tetreffen, en ik dacht je even te komen verzoeken. Ik heb er zelfs mijn eigenvuur om verlaten, dat warmer is dan dit. De Duivel grinnikte sympathiek; zijn witte tandenblikkerden in zijn goed gevormde mond, en hij wreef zich zijn, zeker van koude,verstijfde slanke vingers: aan zijn pink flonkerde een prachtige robijn.
- Dat geloof ik gaarne! antwoordde ik. Maar mij is dit vuur voldoende.
- Het is héel voldoende! zeide de Duivel beleefd; hijschoof zijn fauteuil wat dichterbij en wij zaten nu over elkaar. Het is héelvoldoende… Ga je vanavond niet uit?
- Neen, ik denk het niet…
- Nu, dan hebben wij alle tijd om te praten… Zie je,kijk eens… ik wou je komen verzoeken. Wat ik je bieden kan, cher ami, isiets, dat je zéer op prijs stelt. Ken je de Faust van Goethe?
- Jawel, zeide ik; en die van Gounod ken ik uit mijnhoofd.
- Hm! zei de Duivel, depreciërend; middelmatige, zoetigemuziek. Wagner had er wat anders van gemaakt. Of Strauss. Maar Gounod… Nu,maar kijk eens; ik kan je bieden… jeugd. Beste vriend, ik kan je geven… eeuwige jeugd, net zo lang als je wilt.Ben je moe van je eeuwige jeugd, dan schei je ermee uit, dan ga je dood,wanneer jij het verlangt, en dan komje bij mij.
Maar zolang je leven wilt, al wil je leven gedurendeeeuwen, geef ik je eeuwige jeugd. Je zult niet ouder zijn dan twintig jaar. Jezult je type geheel zelfe kunnen kiezen. Je figuur, je gelaat, met je ogen, jeneus, je mond, je haar… alles kan je zelfe, naar je eigen keuze, combineren.Daar je een goede smaak hebt, ben ik overtuigd, dat je een zeer bevalligensemble zult kunnnen formeren.
En heb je eenmaal je nieuwe, jonge uiterlijk en jeeeuwige jeugd, dan maak ik, dat je altijdeen Louis in je vestjeszak vindt,telkens wanneer je vingers er zoeken… Met die telkens repeterende Louis, en met je eeuwige jeugd van nietmeer dan twintig zomers, cher ami… kan je langs je levensweg álle wellusten,zo maar als bloemetjes hier en bloemetjes daar, plukken… zoveel je verkiest.Je zal er een aardig boeketje van kunnen maken. Wel, wat zeg je van mijnvoorstel?
- Het is zeer tentant, zeide ik, inderdaad wél in deverzoeking. En wat geef ik jou in de plaats?
- Je ziel, natuurlijk, zeide de Duivel. Maar zonder énigmet bloed getekend contract en late vervaldag. Want ik moet je ziel ogenblikkelijk hebben, in ruil voor jeeeuwige jeugd. Donnant, donnant. Zóoversteken… De Duivel maakte een bevallig handgebaar, dat een snelle ruilingmimeerde.
- Maar, zeide ik; als ik je mijn ziel geef… hoe leef ikdan voort? Zonder ziel?
- Neen, zeide de Duivel. Ik geef je een andere ziel. Dieje zelfe kunt kiezen uit een hele collectie zielen. Ik heb heus een charmanteverzameling. Alleen…
- Alleen? herhaalde ik.
- Ik kan je niet geven de ziel van een artiest.
- Waarom niet? vroeg ik.
- Omdat ik er géen bezit! antwoordde de Duivel. En meteen diepe zucht en een moedeloos gebaar zonk de Duivel terug in zijn diepefauteuil.
- Je moet me dat alles nog eens nader verklaren, zeide iken wierp hout in het vuur, en de Duivel blies er even in, en het brandde hoog,hel, en goud-geel en fel scharlaken op.
- Kijk dan eens hier, begon de Duivel uit te leggen. Ikbezit, beneden, in mijn hel, onder álle zielen, die ik verzameld heb, geenenkele artiestenziel.
- Is dát waar? vroeg ik geïnteresseerd.
- Dat is, vloekte de Duivel; bij God! de heilige waarheid! Ik bezit geen enkele artiestenziel! Om deeenvoudige reden, dat jullie allemaal na je dood – wat je hier beneden ook doetof hoe je ook leeft – regelrecht naarde hemel gaat!
- Is dat waar? vroeg ik, meer en meer geïnteresseerd.
- Regelrecht naar de hemel! Herhaalde nadrukkelijk deDuivel. Het is fataal! Het is dégoûtant! Het is om ermisselijk van te worden! Er schijnt niets aan te doen te zijn! Alleartiestenzielen… ze gaan regelrecht – zo… zzztt! (siste bevallig de Duivel metsierlijk handgebaar) naar het Paradijs. Het is waar, ze moeten wel eerst dooreen soort louterings-systeem heen op Venus… maar dat duurt een paar maanden endan… zzztt!… is de artiestenziel engel in het Paradijs!
- Alle artiestenzielen?? Vroeg ik, volbelang.
- Alle! Herhaalde de Duivel. Het isdégoûtant! Het schijnt, dat, al leven julliehierbeneden als zwijnen, je tóch altijd iets in je levensvisie (als het heet)en – opvatting behoudt, dat je een negen geeft, daarboven, in de comptabiliteitvan Onze-Lieve-Heer. Jullie schijnen altijd ‘braaf’, ‘goed’, ‘heel goed’, jazelfs ‘edel’ en ‘volmaakt’ te blijven, wat je ook doet, hóe je ook leeft,eenvoudig, omdat…
- Omdat? Vroeg ik fel.
- Omdat je de schoonheid blijft eredienen,al zwijnen jullie hier ook nóg zoveel en omdat de Schoonheid… eigenlijk hethoogste, goddelijkste principe is!!
- Ach! Verwonderde ik mij, open mond, groteogen. Is dát zo? En gaan wij allemaal regelrecht over Venus heen, naar hetParadijs??
- Dát is zo! Betuigde de Duivel. Dat is zo!Verzekerde hij. Daar is niet aan te twijfelen! En het bewijs van wat ik beweer,cher ami, is, dat ik beneden, in mijn Hel, geen enkele artiestenziel bezit! Hetis dégoûtant! Want het maakt, dat…
- Dat wat? Vroeg ik.
- Dat alles beneden bij ons… zo lelijkblijft! Ach, beste vriend, het is beneden bij ons… zo afschuwelijk affreus enlelijk! Nu ja, de eerste indruk, als je pas aankomt, is wel romantisch, zie je:zulke donkere verschieten en vlamme-meren en dan Dis, mijn hoofdstad, met devlammende burchten! Daar is… nu ja, daar is misschien wel een zekere imposantepracht in, zie je, zo voor een ogenblik. Maar werkelijke schoonheid zie je… diemissen wij. Mijn Duivels… zijn lelijke heren!
- Ja, zeide ik; en toch hadden hunoer-types, de saters van Dionysos, ongetwijfeld zekere schoonheid!
- Jawel, beaamde de Duivel. Dat is juist hetdégoûtante! Mijn Duivels zijn afschuwelijk! Góden, watzijn ze afschuwelijk!
- Je moet niet zo vloeken, zeide ik,fronsend; daar kan ik heus niet tegen.
- Ik zal het niet meer doen, zei de Duivel,beleefd verontschuldigend. Vergeef me. Maar lelijk, dat zijn mijn duivels wel.En mijn duivelinnnen! Ze zijn om van wég te lopen! En alles… de hele boel.Alles, alles is lelijk bij mij!
- Ja, zeide ik; dat schijnt wel altijd zo geweest tezijn. Want kijk eens, op de schilderijen van de Italiaanse primitieven. Daarzie je het Paradijs altijd – bij voorbeeld, bij Fra Angelico – zo allerliefsten bekoorlijk voorgesteld, terwijl de Hel er heus als een afschuwelijk lelijkeplaats wordt afgebeeld!
- Vólkomen waar! Zei de Duivel en slikte zijn vloek naarbinnen. Volkomen waar. Het is dégoûtant afschuwelijkeboel bij mij. Iedereen is er lelijk.
- Maar jijzelve? Vroeg ik. Je bent heustrès bien de ta personne…
- O, zeide de Duivel; dit is mijn aardsemetamorfose. Maar beneden, cher ami… beneden ben ik… om van te schrikken, zoafschuwelijk!! Je weet wel, zoals Dante het al heeft beschreven!
- Ja, zeide ik; móoi is dat niet.
- Nu, zeide de Duivel vertrouwelijk. Zieje… daarom ben ik gekomen om je te verzoeken. Ik moet absoluut eenartiestenziel beneden hebben. Als ik er éen heb… krijg ik er misschien welmeer. En dan moesten jullie eens de boel daarbeneden wat mooier maken enopknappen.
- Pardon, zeide ik, wat koel. Ik ben geentheater-regisseur. Ook geen decorateur. Je doet misschien beter je te wendentot een schilder. Een musicus kan misschien wat edelere muziek bij jeorganiseren dan de knarsingen der tanden zijn. Een costumier van de opera – erzijn er met artiestenzielen – kan je duivels misschien wat aangenamer voor hetoog grimeren en aankleden. Ik… kan alleen maar mooie woorden rijgen aan elkaar…en ach, waarde vriend, daar heb je niets aan.
- Wat neem je mijn verzoek koel op! Zei deDuivel, verwonderd, met grote ogen. Zegt dan, wat ik je aanbied, je totaalniets, mijn waarde vriend? Jeugd? Eeuwige jeugd? Zolang je verkiest, dewellusten plukken langs je levensweg en er een boeket van maken? Altijd twintigjaar zijn? Krachtig zijn, fris, gezond? Mooi zijn: een knappe jongen? Altijdeen Louis vinden in je vestjeszak? En daarvoor niets anders geven… dan je ziel,je artiestenziel, terwijl ik je nog, op de koop toe, een andere ziel aanbied,die je zelve hebt voor het kiezen uit een hele verzameling zielen? Terwijl dánnog je artiestenziel, beneden, toch altijd wel een beetje je ziel blijft, zieje, en de boel er opknapt? Schoonheid bij mij in de Hel oproept, zó, dat, alsje later voorgoed, na je dood, komt inwonen bij mij, je toch ook wel wat mooisom je heen zult zien: de Schoonheid, die je zelve er geschapen hebt!?
- Pardon, zeide ik; maar ik lees nooit mijneigen boeken over.
- Dat is een ándere kwestie! Stampvoette deDuivel driftig. Dat is een andere kwestie! Maar je zult me toch niet willenwijs maken, dat je al de schoonheid, die jij ziet, bestaat! Neen, nietwaar? Dusik meen, dat, als jouw ziel de schoonheid, die jij ziet, hier op aarde, zelfsaan het gewone, het alledaagse, het triviale, het gemene, ook bij mij evoqueert…God, kerel, al is het dan ook nog maar alleen met mooie woorden… die Schoonheidook zich weven gaat voor jouw blik, voor mijn blik, aan al de monsterachtigehorreurs, tussen welke ik beneden leef, héers, ja, maar lijd… lijd, mijn bestevriend, omdat het horrible is, dégoûtant,afschuwelijk… altijd lelijk, altijd lelijk… nooit eens mooi, zacht, lief,teder, bevallig, weldadig van kleur of van klank of gevoel… maar altijd lelijk…altijd lelijk!! Beste vriend, beste vriend! – snikte de Duivel bijna en hijvouwde smekend de handen. Heb medelijden met mij! Neem de ruil aan! Kijk in despiegel. Je nadert een fatale leeftijd! Er zijn rimpels over je voorhoofd enkraaiepoten om je ogen, die dof staan! Wat dun is je haar! Hoe geel zijn je wangenen hoe bleek zijn je lippen! Je hebt allemaal rode aartjes door het wit van jeogen: dat is een bedenkelijk teken hoor! Je kan niet meer goed tegen Champagne,nietwaar, niet meer zo als tien jaar geleden? Wil ik je nog eens watvoorspellen? Nóg tien jaar ouder, beste vriend, en… De Duivel boog zich aanmijn oor en fluisterde afschuwelijke dingen. Ik trok mij verontwaardigd terug.
- Schei uit! Riep ik boos. Wat ik over tienjaren moet missen, zal ik niet tellen… want het zal mij troosten, dat ik, namijn dood… regelrecht ga, over Venus, naar het Paradijs, als álle artiestenzielengaan! Wij krijgen niets dan negens! Wij kunnen leven, zoals wij willen! Juichteik; wij blijven tóch brave jongens, omdat wij de Schoonheid eredienen en deSchoonheid het goddelijkste principe is! À propos, riep ik uit; dus, eigenlijk,verlang jij toch ook wel een beetje terug… tot dat ‘brave’, en ‘edele’ en ‘goddelijke’…want anders zou je niet wensen… je affreuze Hel te reorganiseren totSchoonheid? De Duivel was snikkend op de canapé gevallen, over zijn hoge hoedheen.
- Ik zie het wel! Riep hij uit. Het isfataal!! Het is dégoûtant! Ik zal nooiteen artiestenziel kunnen bezitten! Niemand wil! Geeneen artiest wil bij mijkomen, wat ik hun ook beloof! Jou, ijdele kerel, bied ik jeugd en allewellusten, van jeugd afhankelijk en… je weigert? Je weigert heus me je ziel tegeven… in ruil nog wel voor een andere??
- Voor welke ziel? Vroeg ik.
- Voor een bankiersziel? Tenteerde deDuivel.
- Dank je wel, zeide ik; ik kan nauwelijksoptrekken en aftellen; hoe wil je dat ik agio’s bereken!
- Voor de ziel van een koning? Tenteerde deDuivel.
- Ik schrijf liever, antwoordde ik, iederedag een feuilleton voor Het Vaderland dan dat ik heers over welk volk ook, enhandtekeningen moet krassen onder allerlei stukken, die mijn ministers mijvoorleggen!
- Dan… voor de ziel van een cocotte?
- Jamais de ma vie!! Riep ik heftig uit. Zoik een vrouw was, zou ik misschien caprices hebben, avonturen encoups-de-foudre bij legio… maar ik zou nooit mijn lichaam en mijn liefde kunnenverkopen, zelfs niet voor een miljoen!
- Dan… zeide de Duivel; misschien voor… deziel van een Vals Artiest?? Ik héb er!! De ziel van een Kunstenmaker? De zielvan een dichter… die geen dichter is? De ziel van…
- Nog véel liever, riep ik uit; zou ik dánde voorkeur geven aan… de ziel van een bankier, van een koning… ja, van eencocotte!! Vade retro, Satanas!!! Ik strekte de handen uit. Voor mij was insnikken, die mij sneden door mijn artiestenziel, de Duivel neergestort.
- Ik smeek je! Riep hij. Laat je verzoeken!Geef mij je ziel! Ik geef je eeuwige jeugd! Ik kan niet meer zonder schoonheid!Ik wil schoonheid! Ik geef alles wat ik heb, voor éen atoom Schoonheid!!
- Ik wil niet je eeuwige jeugd! Juichte ikuit. Want ik wil regelrecht, over Venus, naar de Hemel toe!!

Toen gebeurde er iets verschrikkelijks!!! DeDuivel stiet een kreet uit, zó…! Dat ik hem u niet beschrijven kan. En hijdrukte op het elektrische juweel van zijn hemdsknoop… En… de grond onder hemweek… ik zag in de Hel! De Duivel viel in de vlammende afgrond… De vloer slootzich toe… en rillende, sidderende viel ik in mijn fauteuil…
Mijn houtvuur was uit. Maar ik hoorde vanheel ver een stem – die van mijn bewaarengel – : zij riep:
- Braaf zo, mijn zoon!!

Louis Couperus werd geboren te Den Haag als jongste vanelf kinderen. Zijn vader was mr. John Ricus Couperus, gepensioneerd raadsheerin het toenmalige Nederlands-Indië, zijn moeder Jonkvrouwe Catharina GeertruidaReynst. In 1872 vertrok hij met zijn ouders naar Batavia, Nederlands-Indië enin 1878 keerde hij naar Nederland terug. In 1881 ging hij voor de akte M.O.Nederlands studeren, waarvoor hij in 1886 slaagde. In 1888 verscheen zijn romanEline Vere als feuilleton in het dagblad Het Vaderland; hij had toen al tweedichtbundels gepubliceerd die vrijwel onopgemerkt bleven, hoewel de kwaliteitvan enkele gedichten wel degelijk werd herkend.

Na een verblijf in Parijs trouwde hij in 1891 met zijnnicht Elisabeth Baud. Haar grootmoeder en de vader van Couperus waren broer enzus. Kort na zijn huwelijk begon het echtpaar Couperus reizen te maken, die hennaar talrijke landen voerden: Italië, Frankrijk, Duitsland en Engeland,Nederlands-Indië, Spanje en Japan. In Frankrijk vestigde Couperus zich enigetijd als schrijver in Nice. De Eerste Wereldoorlog bracht Couperusnoodgedwongen door in Nederland, waar ook Eline Vere als theaterstuk werdopgevoerd.

In 1923 vestigde Louis Couperus zich in De Steeg, nabijRheden, in een door vrienden en bewonderaars aangeboden huis, waar hij in juli1923 op 60-jarige leeftijd overleed aan longvliesontsteking enbloedvergiftiging. Kort daarvoor was hij benoemd tot Ridder in de Orde van deNederlandse Leeuw. Hij werd onder enorme belangstelling gecremeerd in hetCrematorium Velsen te Driehuis. Zijn as werd een jaar later bijgezet opBegraafplaats Oud Eik en Duinen in Den Haag onder een monument met eenafgebroken zuil. De as van zijn vrouw werd daar na haar dood in 1960 ookbijgezet.

Dag internet-liefhebbers,

Vandaag ga ik mijn hart luchten, ik ben de hypocriete huichelarij zat, vandaar. Het leven kan niet alleen maar leuk zijn en er gebeuren altijd dingen die je niet hebt kunnen vermoeden, laat staan voorzien. Zoals is opgevallen heb ik al enige tijd geen publicaties meer op dit blog gedaan. Niet geheel zonder reden. In mijn privé-situatie hebben een paar grote wijzigingen plaats gehad en ook zakelijk staan er een aantal veranderingen op stapel.

Het is me een raadsel hoe een (wel)denkende regering zegt met de (creatieve) onderlaag van de Nederlandse samenleving het beste voor te hebben, cultuur en onderwijs ondertussen hoog op de politieke agenda plaatsend, terwijl precies het tegenovergestelde in de praktijk gebracht wordt.
Kan een creatief iemand (ik dus) veel betekenen voor de samenleving terwijl hij verplicht omgeschoold wordt tot iets waarbij de bezieling, liefde en jarenlange toewijding voor het eigen vak, net zover van elkaar af liggen als dat Pasen en Pinksteren op dezelfde dag vallen? Ik durf met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te zeggen: NEE, NEE en nog een keer NEE!

Na drie keer op bezoek te zijn geweest bij Werkkompas te Den Haag om mijn handtekening te zetten onder een contract voor re-integratie op de arbeidsmarkt, is mijn omscholing begonnen. Zou je denken, dat is mooi meegenomen een goede kans op de arbeidsmarkt door een interessante opleiding te mogen volgen. Niets is helaas minder waar. Het idee: We maken een computer/helpdesk-medewerker van die pianist/componist/docent, dat sluit wel prettig aan bij zijn achtergrond. Op zichzelf best een goed idee, jammer dat het niets met muziek en/of educatie te maken heeft, maar ach, een kniesoor die daar op let. Het is per slot van rekening heel normaal om de grenzen open te gooien, waardoor de markt voor Nederlandse beroepsmusici geheel in beslag genomen wordt door Oostblokkers die voor (slechts) kost en inwoning hun trucje tonen.
Maar goed, ik dwaal af, re-integratie op de arbeidsmarkt, juist ja…..Helpdeskmedewerker
"Meneer, ik ben mijn muis kwijt, zit’ie bij u op het scherm?" Grapje…..Om niet alle (welwillende) betrokkenen tegen me in het harnas te jagen laat ik de namen van instanties en personen achterwege. In het kort, ik moet twee dagen per week van 09.30u tot 16.00u in een groepje van vier personen leren hoe Office 2003 werkt. Dat ik op een verplichte omscholing geplaatst ben kan ik nog wel mee leven. Dat die omscholing betstaat uit pure tijdsverspilling doordat die cursus op geen enkele wijze aansluit op mijn reeds verworven kennis van computers en aanverwante systemen vind ik moeilijk te accepteren.

Toen Steve Jobs de Apple I op de markt bracht was ik drie jaar. Een paar jaar later kreeg ik een Commodore 64 gevolgd door de 128, vervolgens een Atari1040ST, en toen ging het in een rap tempo van een 286 naar m’n huidige G4′s en mijn Pentium IV-computer. De begrippen zoals: Basic, Mros en MsDos, wordperfect, word, drivers, plug’n play, MIDI, Vector-recording, HTML, Flash, XML, CMS enzovoorts heb ik ontwikkeld zien worden. Hoe erg misplaatst is de basiscursus Office2003 volgens u? Ben ik hier de bet-weterige gek?

Ondanks mijn gebrekkige naamsbekendheid, is mijn internetprecense 10x zo goed als die van het hele zooitje wat mij die lessen moet geven. Google’s Picasa, Video, Youtube.com, Hyves.nl, Jouwbegin.nl, Myspace.com, Simuze.nl en nog drie "eigen" sites. Tegenover wat?

Ik ben het hele gedoe zat, ben sinds een vijftal weken geheel gestopt met het nuttigen van drank en voel me toch niet zo lekker. Het klopt gewoon allemaal niet, ik wil werken als de pianist/componist/docent die ik ben, en niet als een PC-medewerker ergens op een stoffige afdeling. Is dat zoveel gevraagd? HELP! Weet jij een paar leuke plekken om te kunnen werken als pianist? Heb je vrienden of bekenden die keyboard en/of pianolessen willen volgen? Ga je een theaterproduktie maken en zoek je een begeleider? Wil je een byzondere compositie op die éne mooie tekst die je geschreven hebt? Schroom niet en neem alsjeblieft contact met me op!

Een "tegen de wanhoop aan leunende" Haagse Kunstenmaker.